Crisis of levensles

Crisis of levensles

Ik word wakker. “Mir, je hebt een hartinfarct gehad.” Ik weet niet wat ik hoor. Voel aan de pijn op mijn borst dat het echt waar is. Maar kan het eigenlijk niet geloven. Ik zie overal slangen verbonden met mijn lichaam. Ik lig op de IC waar ik een week eerder ben opgenomen, na een hartinfarct en drie hartstilstanden. Het is 25 juli 2010.

Er komt een enorme levenslust in mij op. Ik wil leven, gezond zijn, ik er heb alles voor over om hier uit te komen. Ik wil zo snel mogelijk ‘patiënt-af’ zijn.

In die tijd was ‘patiënt-af’ voor mij weer zo snel mogelijk mijn oude leventje terugkrijgen. En dat lukte me ook. Ik was immers ‘een doorzetter’.

Tot het moment dat ik tot inzicht kwam dat mijn ‘oude’ leventje helemaal niet zo goed voor mij was.

Het is crisis… Het bedrijf waar ik werk heeft het financieel niet makkelijk. Onze sociale, amabele general manager – waarmee ik kon lezen en schrijven – is kort geleden vervangen door een ander type manager. Er moeten minder kosten en meer omzet worden gemaakt en dat snap ik. Hij zegt dat daarvoor een cultuuromslag nodig is. Ik hoor termen als verbeterslag, productiviteit en eigenaarschap. Over elkaar aanspreken op wat beter kan en moet. Over aapjes, pizza’s en slidings op de bal. De metaforen vliegen me om de oren. Ik begrijp zijn boodschap maar voel onheil bij de uitvoering. Hij wil motiveren maar in plaats daarvan voel ik onveiligheid. Mijn hart reageert direct. De pompkracht vermindert en ik word kucherig.

Wat wil mijn hart me met deze reactie vertellen? Wil ik zo mijn leven – mijn tweede kans – voortzetten?

Ik besluit het roer om te gooien.

Mijn persoonlijke crisis – die ik liever een belangrijke levensles noem – heeft mij veel gebracht. Ik leef nu veel meer in harmonie met mijn waarden, doe wat beter bij me past. Heb meer mensen om me heen die me laten groeien en bloeien. Ik voel me gezonder en gelukkiger dan ooit.

Waarom vertel ik dit nu?

Omdat ik veel gelijkenissen zie met de huidige periode waarin wij leven: de coronacrisis.

Oude leventje terug?

We willen ‘corona-af’ zijn en zo snel mogelijk ons oude leventje weer terug. Maar wat is onze eigen bijdrage aan deze crisis?

Wat doet een leven vol prikkels en overvolle agenda’s, overconsumptie en -medicatie, wegwerp-industrie en (lucht)vervuiling met de weerstand van mensen en onze natuur? Een leven waarin alles is gebaseerd op ‘groei’. Waar wij continu worden verleid meer te willen, te moeten of denken nodig te hebben.

Willen wij dit werkelijk?

Of komen we in deze tijd tot inzicht dat een leven meer in harmonie met onze waarden, onze natuur ons beter past? Dat daar de basis ligt voor onze werkelijke groei? Hoe zie jij dat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *